Z Boryszowa (1510 m).

Ploská (1532 m).

Chata pod Boryszowem.

Pasmo Ostredoka.

Idąc w kierunku Ploskej.

Z Sedla Ploskej (Przełęczy Płaskiej?).

Magury (ok. 1080 m).

Gdy wyjść z Vyšnej Revúcy (Revúca to nazwa potoku – Rwąca po polsku?) dochodzi się żółtym szlakiem do Magur. Stąd widok na najwyższe pasmo Ostredoka (w środku, 1592 m, na prawo – Suchý vrch, 1550 m). Magury – w języku Wołochów wyniosły, samotny masyw górski.

Wchodząc w głąb kontynentu, do wnętrza kraju, w złoty środek, traci się kontakt z pozorami, a nawiązuje z inną rzeczywistością. Niezamieszkane doliny, puste łąki, zaskakująco zmieniające się krajobrazy wywołują surrealistyczny efekt oderwania.

Wielka Fatra.. Góry w środku Słowacji dużo mniej uczęszczane niż Mała Fatra. Na szlaku w niedzielę pod koniec czerwca w zasadzie pusto.

W drodze na Pilsko... Babia Góra z Hali Miziowej.

Z Kudłaczy na Babią Górę.

Widok hen na Słowację...

Zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Krakowa...

Widok na Wielką Fatrę.

Nic nam nie zagraża. Niczyj łokieć, przekleństwo, obelga, strzał w plecy. Nikt nas nie próbuje wykiwać, okłamać, naciągnąć, okraść. Możemy się odprężyć, odpocząć. I mimo że już sięgamy sobą daleko – do granic horyzontu i szczytu nieba, widzimy, jak ciągle jest wiele wolnej przestrzeni i że możemy ją wypełnić sobą tyle, ile pomyślimy, ile zapragniemy, ile zdołamy (Ryszard Kapuściński, idem).

Ale przede wszystkim otwarta przestrzeń – wyzwala i pomnaża nas samych. Uwolnieni ze ścisku tłumu ulicznego, z korków samochodowych, z autobusów i metra, z ciasnoty urzędów i poczekalń, z trybów miasta-maszyny, które zmełło nas na spocone, umęczone anonimowe cząsteczki wielkiej ruchliwej masy ludzkiej – odzyskujemy oddech, swobodę, kształt, tożsamość (Ryszard Kapuściński, idem).

Otwarta przestrzeń – oto za czym tęskni oko. Żeby nic go nie zatrzymywało, nie ograniczało, nie więziło. Żeby nie musiało rejestrować, oceniać, wybierać, decydować, żeby było wolne i żeby bez przeszkód, swobodnie biegło przed siebie do granic horyzontu, tam, gdzie niewyraźny, przysłonięty mgiełką ścieg łączy ziemię z niebem na najdalszym krańcu świata (Ryszard Kapuściński, Lapidaria III).

W drodze na Wielki Chocz.

Na niebieskim szlaku z Wołoskiej Dębowej... Widok ze Strednej Poľany w kierunku Wielkiej Fatry.

Widoki z Gęsiej Szyi.

Rusinowa Polana

W drodze do Rusinowej Polany.

Radziejowa

Widoki za Obidzą w kierunku Wielkiego Rogacza.

30.03.08. Droga na Luboń Wielki z Zarytego. To był wspaniały dzień.